ساختار پلی استایرن

از نظر شیمیایی، پلی استیرین یک هیدروکربن طویل زنجیر است که در آن مراکز متغیر کربنی به گروه های فنیل (نامی که  به بنزن حلقه ای داده می شود) متصلند. فرمول شیمیایی پلی استیرین n(C8H8) می باشد؛ این ماده حاوی موله های عناصر شیمایی کربنی و هیدروژن می باشد.

ویژگی های ماده توسط جذب کوتاه مدت وان در والسی بین زنجیرهای پلیمری تعیین می شود. از آنجایی که مولکول ها هیدروکربن های بلند-زنجیری هستند که از هزاران اتم تشکیل می شوند، نیروی کششی کلی بین مولکول ها بزرگ می باشد. هنگام حرارت دادن (یا به سرعت بدشکل شدن به علت ترکیب با ویژگی های ويسکوالاستيک (viscoelastic) و عایق حرارتی) زنجیره ها سازگاری بیشتری بدست آورده و از کنار یکدیگر سر می خورند. این سستی بین مولکولی (در مقابل قدرت بالای بین مولکولی به علت استقامت هیدروکربنی) حالت انعطاف پذیری و کشسانی به این ماده می دهد. قابلیت سیستم برای بدشکل شدن آن در دمای بالاتر از دماى تبديل شيشه اى اش، به پلی استرین (و بطورکلی پلیمرهای نرمش پذیر در مقابل حرارت) این امکان را می دهد تا هنگام حرارت دادن به راحتی نرم شده و به شکل های گوناگون درآید.

پلی استرین بیرون آمده از قالب تقریبا به اندازه آلومینیوم آلیاژنشده قدرت دارد اما بسیار انعطاف پذیرتر و سبکتر از آن است (1.05 g/cm3 در مقابل 2.70 g/cm3 برای آلومینیوم).

انواع پلی استایرن : 
HIPS   : گرید مقاوم به ضربه است و به همین دلیل در ساخت ظروف و بدنه ی لوازم خانگی کاربرد دارد . 
معمولی : این پلی استایرنها خواص دی الکتریکی و استحکام بالایی دارند به همین دلیل در مصارف الکتریکی کاربرد بالایی دارند . 
پلی استایرن منبسط : این پلی استایرنها پلیمرهایی هستند که به آنها یک عامل فوم کننده اضافه شده است که در ساخت بلوکهای سقفی و مصالح ساختمانی استفاده می شوند .